|
هفته ای پیش برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در آمریکا ، در این کشور که آنرا شیطان بزرگ خطاب می کنید حضور داشتید ! حضور و سخنرانی شما در دانشگاه کلمبیا از سوی رسانه های داخلی به عنوان پیروزی غرور آفرین ملت ایران تعبیر گردید ( یک تعبیر بی اساس و بدون پایه و فقط برای دلداری دادن به خودی) و همچنان نیز این تعابیر و اظهار نظرهای یک طرفه در رسانه های داخلی ادامه دارد . حال در اذهان عمومی سئوالاتی وجود دارد که بدون پرده و بایکوت این سئوالات را در اینجا ذکر می کنم ! 1. در طول سفر هیچ این سوال برایتان پیش نیامد که چطور و چرا با وجود مخالفت ها و اعتراضات بسیاری از مقامات بلند پایه ی آمریکایی سرانجام مراسم سخنرانی شما برگزار شد؟ مگر نه این ست که در میان معترضان شما در بیرون دانشگاه چند سناتور و نماینده یهودی و وزیر امور خارجه اسرائیل که طبعا باید از اعضای اصلی لابی صهیونیستی باشند که قول شما مسئول بسیاری از جنایات و تصمیم گیریهای دولت آمریکا هستند حضور داشتند اما آنها هم نتوانستند مانع سخنرانی شما شوند؟ در صورتی که در دانشگاه های ایران گاها تنها مخالفت مامورین امنیتی شهر، استاندار، فرماندار، امام جمعه شهر و یا حتی برخی نیروهای دانشگاهی بعضا تنها به دلایل سیاسی می تواند مانع از انجام مراسم ها ،همایش ها، سخنرانی ها و نشست ها شود. ( آن هم اغلب با دخالت یک مشت بچه که اسم خود را بسیجی مخلص گذاشته و .... ) این نشان از چیست ؟ آیا این نشان از همان آزادیست که در سازمان ملل از آن سخن گفتید ؟؟؟؟ 2. از سخنرانی شما در دانشگاه کلمبیا بگوییم . اولا اینکه سخنرانی شما در دانشگاه کلمبیا حاکی از استقلال دانشگاه کلمبیا و وجود آزادی کامل در مجامع و کشور های آمریکایی بود. چرا که دولت آمریکا و مناطق و کشورهای آمریکایی با شما کاملا مخالف هستند . ولی در مقابل این آزادی عمل دانشگاه کلمبیا اظهار کردید که در ایران آزادی کاملی نسبت به کشور های آمریکایی وجود دارد و این سخنان اگر چه برای همه شیرین بود ولی تنها چیزی که در آن وجود نداشت واقعیت امر بود . و اما به چه دلیل : 1. هر ساله و شاید هر روزه شاهد جمع آوری دیش های ماهواره از پشت بام های مردم و اهانت به استفاده کنندگان این تکنولوژی روز دنیا در ایران هستیم . آیا این مورد نشان از همان آزادیست که شما بی شرمانه به آن اشاره نمودید و در مقابل سئوال خبرنگار آمریکائی که از آزادی ماهواره در ایران پرسیده بود، اظهار کردید که در ایران استفاده از این تکنولوژی آزاد است !؟!؟ 3. شما بارها در سخنرانی هایتان از وجود آزادی در رسانه ها و گردش اطلاعات و اخبار در ایران سخن گفتید و گفتید که مردم آمریکا در زندان بی خبری که رسانه های تحت سانسور برایشان ایجاد کرده اند به سر می برند. آقای دکتر ، لازم است بدانید که قانون اساسی آمریکا در سال ۱۷۸۹ تدوین شد از آن سال تا امروز فقط چیزی در حدود ۲۱۸ سال می گذرد اما لطفا بفرمائید تحقیق شود چند روزنامه و رسانه توسط دولت ها یا مراجع قضایی امریکا در طول عمر این تمدن دون پایه توقیف شده است؟ یا با تصمیم مسئولین ذیربط چند مطبوعه موفق به انتشار نشده اند؟ کافی ست آنرا با ۲۰ سال گذشته در ایران مقایسه کنید و بفرمائید نتایج را هیات های نظارت، شوراهای عالیه و مراجع قضایی بررسی کنند. نگاهی به آمار فیلترینگ سایت ها و رتبه ممتاز ایران در این زمینه خود گویای بخش عظیمی از واقعیت هاست؟ خبرگزاری ایلنا، بای بک ، تکتاز ، بازتاب و لیست بلندی از سایت های پر بیننده فارسی به چه جرمی فیلتر می شوند؟ مخالفت با چه؟ چرا بزرگترین حزب منتقد و قانونی داخلی از داشتن یک روزنامه در ایران محروم است؟ ترس از چه؟ آیا تا به حال توجه کرده اید داغ ترین خبر ها از فساد های مقامات امریکایی و تند ترین نقد ها بر دولت آمریکا در روزنامه هایی مثل کیهان و صدا و سیمای جمهوری اسلامی از منبع روزنامه ها و خبرگزاری ها و احزاب منتقد آمریکایی ست؟ 4. شما در سخنرانی تان در دانشگاه کلمبیا گفتید روزانه صدها سخنرانی در دانشگاه های ایران برگزار می شود و اساتید و دانشجویان به بحث و گفتگو با یکدیگر می پردازند. البته من نمی دانم منظور شما از صدها سخنرانی چه جور سخنرانی هاییست؟ و منظورتان از گفتگو چه نوع گفتگوهایی؟ اما می خواهم این سوال را به شکل صحیح و امروزی ( یعنی روزهایی که حقوق بشر مسئله اصلی فعالان سیاسی اجتماعی است) بپرسم. آقای دکتر کاش در دانشگاه کلمبیا اشاره می کردید روزانه چند سخنرانی در دانشگاه های ایران موفق به انجام نمی شوند؟ روزانه چند هزار ایده برای بحث و گفتگو در دانشگاه های ایران حتی مجال پرواز از ذهن دانشجو به روی میز هیات های نظارت برای اخذ مجوز بحث و سخنرانی را پیدا نمی کنند؟ 5. آقای دکتر ، آیا اطلاع دارید که در پایان سخنرانی شما در دانشگاه کلمبیا بسیاری از رسانه های آمریکا در اعتراض به سیاست های دولت بوش و همچنین شکست وی و رسیدن شما به اهدافتان مباحث طولانی مدتی را به نمایش گذاردند و آزادانه نظرات خود را ( حتی بر علیه دولت آمریکا ) اعلام کرده و علنا از سخنان دشمن مملکتشان حمایت کرده و آنرا بطور زنده و بدون ترسی پخش نمودند و حتی یک نفر جرات اهانت به این رسانه ها را نداشت و این رسانه ها آزادانه نظرات خود را انعکاس دادند . آیا درایران نیز این قانون جاریست ؟ آیا در ایران فردی یا حزبی می تواند اینگونه آزادانه حرکت کند ؟ اگر جواب شما مثبت است پس چرا افراد نظیر عباس لسانی، دکتر محرم کامرانی ، مهناز محمدزاده ، سعید متین پور، مصطفی میدان نورد ، جواد حسن پور اهری، علی شادی، و هزاران هزار زندانیان سیاسی در بند قانون و نبود آزادی سخن گرفتارند و حتی اجازه ی برقراری ارتباط با خانوادشان را هم ندارند ؟ و حتی به آنها اجازه نمی دهید به سازمان دفاع از حقوق بشر مراجعه کنند و آنها را تهدید می کنید ؟ و هزاران سئوال دیگر که در اذهان همه ، نه تنها من جاریست اما مسلما جوابی برای آنها پیدا نخواهید کرد !
|
|
|
|
|
